ఋషిరువాచ ॥
౧ ॥
The Rishi said:
ఆజ్ఞప్తాస్తే తతో దైత్యాశ్చణ్డముణ్డపురోగమాః ।
చతురఙ్గబలోపేతా యయురభ్యుద్యతాయుధాః ॥
౨ ॥
Then, at Shumbha's command, the daityas set out with Chanda and Munda at their head, their fourfold army behind them and their weapons raised.
దదృశుస్తే తతో దేవీమీషద్ధాసాం వ్యవస్థితామ్ ।
సింహస్యోపరి శైలేన్ద్రశృఙ్గే మహతి కాఞ్చనే ॥
౩ ॥
There they saw the Devi, gently smiling, seated upon Her lion on a great golden peak of the king of mountains.
తే దృష్ట్వా తాం సమాదాతుముద్యమం చక్రురుద్యతాః ।
ఆకృష్టచాపాసిధరాస్తథాన్యే తత్సమీపగాః ॥
౪ ॥
Seeing Her, they made ready and strove to seize Her; others, with bows drawn and swords in hand, closed in around Her.
తతః కోపం చకారోచ్చైరమ్బికా తానరీన్ ప్రతి ।
కోపేన చాస్యా వదనం మషీవర్ణమభూత్తదా ॥
౫ ॥
Then Ambika's anger rose high against those enemies, and in Her wrath Her face grew dark as ink.
భ్రుకుటీకుటిలాత్తస్యా లలాటఫలకాద్ద్రుతమ్ ।
కాలీ కరాలవదనా వినిష్క్రాన్తాసిపాశినీ ॥
౬ ॥
From Her forehead, knit in a frown, there sprang at once Kali, fearsome of face, bearing a sword and a noose.
విచిత్రఖట్వాఙ్గధరా నరమాలావిభూషణా ।
ద్వీపిచర్మపరీధానా శుష్కమాంసాతిభైరవా ॥
౭ ॥
She carried a strange skull-topped staff and wore a garland of human heads; She was clad in a leopard's skin, and with Her flesh wasted away She was most terrible to see.
అతివిస్తారవదనా జిహ్వాలలనభీషణా ।
నిమగ్నారక్తనయనా నాదాపూరితదిఙ్ముఖా ॥
౮ ॥
Her mouth gaped wide, Her lolling tongue struck terror, Her eyes were sunken and reddish, and Her roar filled every quarter of the sky.
సా వేగేనాభిపతితా ఘాతయన్తీ మహాసురాన్ ।
సైన్యే తత్ర సురారీణామభక్షయత తద్బలమ్ ॥
౯ ॥
Swiftly She fell upon them, striking down the great asuras, and there, among the hosts of the enemies of the gods, She devoured that army.
పార్ష్ణిగ్రాహాఙ్కుశగ్రాహియోధఘణ్టాసమన్వితాన్ ।
సమాదాయైకహస్తేన ముఖే చిక్షేప వారణాన్ ॥
౧౦ ॥
Seizing elephants in one hand, with their rear-guards, their drivers bearing goads, their warriors and their bells, She flung them into Her mouth.
తథైవ యోధం తురగై రథం సారథినా సహ ।
నిక్షిప్య వక్త్రే దశనైశ్చర్వయన్త్యతిభైరవమ్ ॥
౧౧ ॥
In the same way She put warriors with their horses, and chariots with their charioteers, into Her mouth, and ground them most terribly with Her teeth.
ఏకం జగ్రాహ కేశేషు గ్రీవాయామథ చాపరమ్ ।
పాదేనాక్రమ్య చైవాన్యమురసాన్యమపోథయత్ ॥
౧౨ ॥
One She seized by the hair and another by the neck; one She trampled underfoot, and another She crushed against Her breast.
తైర్ముక్తాని చ శస్త్రాణి మహాస్త్రాణి తథాసురైః ।
ముఖేన జగ్రాహ రుషా దశనైర్మథితాన్యపి ॥
౧౩ ॥
The weapons and the great missiles the asuras loosed at Her, She caught in Her mouth in fury and ground to pieces with Her teeth.
బలినాం తద్బలం సర్వమసురాణాం దురాత్మనామ్ ।
మమర్దాభక్షయచ్చాన్యానన్యాంశ్చాతాడయత్తథా ॥
౧౪ ॥
All that army of mighty and wicked asuras She crushed; some She devoured, and others She struck down.
అసినా నిహతాః కేచిత్కేచిత్ఖట్వాఙ్గతాడితాః ।
జగ్ముర్వినాశమసురా దన్తాగ్రాభిహతాస్తథా ॥
౧౫ ॥
Some asuras were slain by Her sword, some beaten down with Her skull-topped staff, and others met their end torn by the points of Her teeth.
క్షణేన తద్బలం సర్వమసురాణాం నిపాతితమ్ ।
దృష్ట్వా చణ్డోఽభిదుద్రావ తాం కాలీమతిభీషణామ్ ॥
౧౬ ॥
Seeing that whole army of asuras laid low in a moment, Chanda rushed at Kali, so dreadful to behold.
శరవర్షైర్మహాభీమైర్భీమాక్షీం తాం మహాసురః ।
ఛాదయామాస చక్రైశ్చ ముణ్డః క్షిప్తైః సహస్రశః ॥
౧౭ ॥
Chanda, that great asura, covered Her of the fearsome eyes with a most dreadful rain of arrows, and Munda covered Her with discs hurled in their thousands.
తాని చక్రాణ్యనేకాని విశమానాని తన్ముఖమ్ ।
బభుర్యథార్కబిమ్బాని సుబహూని ఘనోదరమ్ ॥
౧౮ ॥
Those many discs, vanishing into Her mouth, shone like a host of suns sinking into the heart of a cloud.
తతో జహాసాతిరుషా భీమం భైరవనాదినీ ।
కాలీ కరాలవక్త్రాన్తర్దుర్దర్శదశనోజ్జ్వలా ॥
౧౯ ॥
Then Kali, roaring terribly, laughed a dreadful laugh in Her great fury, blazing with the fearsome teeth within Her gaping mouth.
ఉత్థాయ చ మహాసింహం దేవీ చణ్డమధావత ।
గృహీత్వా చాస్య కేశేషు శిరస్తేనాసినాచ్ఛినత్ ॥
౨౦ ॥
Then the Devi rose upon the great lion and rushed at Chanda; seizing him by the hair, She cut off his head with that sword.
అథ ముణ్డోఽభ్యధావత్తాం దృష్ట్వా చణ్డం నిపాతితమ్ ।
తమప్యపాతయద్భూమౌ సా ఖడ్గాభిహతం రుషా ॥
౨౧ ॥
Seeing Chanda fallen, Munda ran at Her; and in Her fury She struck him too with Her sword and laid him on the ground.
హతశేషం తతః సైన్యం దృష్ట్వా చణ్డం నిపాతితమ్ ।
ముణ్డం చ సుమహావీర్యం దిశో భేజే భయాతురమ్ ॥
౨౨ ॥
Seeing Chanda fallen, and Munda of great valour too, what was left of the army fled in every direction, stricken with fear.
శిరశ్చణ్డస్య కాలీ చ గృహీత్వా ముణ్డమేవ చ ।
ప్రాహ ప్రచణ్డాట్టహాసమిశ్రమభ్యేత్య చణ్డికామ్ ॥
౨౩ ॥
Then Kali, taking the heads of Chanda and Munda, came to Chandika and spoke, Her words mingled with fierce, ringing laughter:
మయా తవాత్రోపహృతౌ చణ్డముణ్డౌ మహాపశూ ।
యుద్ధయజ్ఞే స్వయం శుమ్భం నిశుమ్భం చ హనిష్యసి ॥
౨౪ ॥
‘Here I have brought You Chanda and Munda, two great beasts for the offering. In the sacrifice of battle You Yourself shall slay Shumbha and Nishumbha.’
ఋషిరువాచ ॥
౨౫ ॥
The Rishi said:
తావానీతౌ తతో దృష్ట్వా చణ్డముణ్డౌ మహాసురౌ ।
ఉవాచ కాలీం కల్యాణీ లలితం చణ్డికా వచః ॥
౨౬ ॥
Seeing the great asuras Chanda and Munda brought before Her, Chandika, who brings all good, spoke these gentle words to Kali:
యస్మాచ్చణ్డం చ ముణ్డం చ గృహీత్వా త్వముపాగతా ।
చాముణ్డేతి తతో లోకే ఖ్యాతా దేవి భవిష్యసి ॥
౨౭ ॥
‘Because You have come to Me bringing Chanda and Munda, O Devi, You shall be known in the world as Chamunda.’